Dzisiaj jest ostatni dzień, w którym mogę powiedzieć że mam 17 lat... Nie wiem czy cokolwiek się zmieni jutro, myślę że nie. W końcu "prawna" dorosłość to rzecz całkowicie umowna.

Jak myślę o cyfrze 18 to przypomina mi się sentencja z Nabokova

"Dix-huit-odpowiadają wszystkie skrupulatnym świergotem,
nutą nieodwołalną; i melancholijnie kłamliwą".

Ach ten kwiecisty styl!

Ogarnia mnie melancholia, bo wszystko przemija i kończy się. Jakie to banalne i prawdziwe.

Jak pisał wielki poeta Verlaine

Je me souviens
les jours anciens
et je pleure


Wish me love